
Volkomen begrijpelijk allemaal natuurlijk, maar toch ook jammer: ik herinnerde me deze borden (en vele anderen in deze stijl) nog uit mijn jeugd.
Eerst op de achterbank van mijn vader's Renault 12 sedan, nog groener dan Kermit de Kikker, een kleur die iedereen pijn deed aan de ogen. Op het dak de imperiaal, volgepakt met koffers. De zak met de bungalowtent lag naast mij op de achterbank, want dat 'enorme' gewicht kon het beste laag, tussen de beide assen liggen. Desondanks schuurde de auto bijna met de uitlaat over het asfalt, want de vering was Frans slap. Airco hadden we niet, dus bij 110 km/u (harder durfde mijn vader niet met volbeladen auto) over de autoroute met alle raampjes open. Om niet vast te plakken aan de skai-bekleding legde mijn moeder dan een badlaken over mijn zitplaats. En zo hobbelde we dan over de A1 langs Parijs naar de A6, ik met mijn bij de ANWB gekochte Michelinkaart 989 in de ene hand, de autoroute atlas van Michelin (nr. 400) in de andere hand. Overnachten in Auxerre en dan de dag erop verder naar Lyon, de A7 op, de A8, naar de Cote d'Azur.
Twee vakanties daarna was de Renault 12 ingeruild voor een onopvallender beige R18 sedan die weliswaar beter reed, maar net zo stampvol zat op weg naar de Méditerranee.
Later zou ik de A7 nog diverse keer zelf rijden, in almaar groter en comfortabeler wordende auto's van diverse merken. Maar elke plek waar ik nog zo'n ouderwets portaal passeerde moest ik glimlachend terugdenken aan die vakanties van eind jaren '70, begin jaren '80. Ik zal ze de volgende keer missen, maar gelukkig hebben we de foto's nog
