Vind ik een lastige conclusie. Ik heb toch sterk het idee dat ieder taalgebied zo'n beetje zijn eigen dynamieken heeft. Catalonië heeft vergaande autonomie voor zichzelf weten te regelen en heeft dan ook nog eens een hypernationalistische regering. Het resultaat is voorspelbaar. Zet dat tegenover bijvoorbeeld het Baskenland met vergelijkbare autonomie en je ziet al iets heel anders waar het om taalgebruik gaat. Door de bank genomen is men vrij pragmatisch: misschien ook door de pijn van het ETA-verleden zoekt men meer de middenweg. Het meest ingrijpende wat er nog wel eens gebeurt, is dat plaatsen met historisch een dubbele plaatsnaam of een Spaanse plaatsnaam kiezen voor een Baskische - maar je hebt ook de principiële tweetaligheid in Vitoria-Gasteiz.Alfa schreef: do 09 mei 2024, 23:55 Overal in Europa zie je dat er eigenlijk een tendens is naar minder tweetaligheid. In de meeste gebieden winnen de regionale talen terrein ten koste van de nationale talen. Eerst in de plaatsnamen (daarvan wordt de plaatsnaam in de regionale taal dan de enige officiële naam), maar ook de algemene teksten op de borden. Bv in Spanje zie je in Barcelona alleen maar Catalaans op de borden, ondanks Spaans er eigenlijk de dominante taal is van de bevolking. Ik zou er dus niet van verschieten als op termijn het Italiaans hier ook zal verdwijnen van de borden. Zuid-Tirol is sowieso bijna het enige gebied waar een niet-inheemse taal zo prominent op de borden blijft staan en waarvan ook de uitheemse plaatsnamen officieel blijven en op de borden blijven staan.
Dat pragmatische is denk ik ook wel wat je ziet in Zuid-Tirol. Natuurlijk zit er iets potsierlijks aan die Italiaanse taalversies van plaatsnamen, maar als symbool van een status quo die in de regio sterk gedragen wordt, waarom zou je gaan lopen morrelen? Juist vanwege dat tweetalige statuut is er ook geen ruimte voor gemeentes om op zijn Fries te besluiten dat ze voortaan nog maar één naam hebben in de streektaal. Het feit dat tweetalige bewegwijzering op veel manier inefficiënt is, is feitelijk het enige argument dat je kunt verzinnen hier. En daar zijn wel andere oplossingen voor te verzinnen boven alleen Duitstalig bewegwijzeren. Ik denk trouwens dat je de vele dagtoeristen uit Italiaanstalig Bolzano of weektoeristen uit de rest van Italië nog best een lol doet met ook die Italiaanse vermeldingen als Bressanone - ook al hebben de locals het uitsluitend over Brixen. En aangezien de locals die bezoekers graag zien komen, draagt dat bij aan het gevoel dat men het prima vindt zo. Denk je dat ze er in het toeristische gebied internationaal bekend als Val Gardena op zitten te wachten dat de A22-afrit voortaan uitsluitend Klausen/Gröden heet? Niet iedere regionale taalgroep heeft die Vlaamse en Catalaanse mindset, met een opgestoken middelvinger naar de buitenwereld omdat de taal van de overheerser koste wat kost uit het straatbeeld moet en de rest van de wereld zich daar maar naar te voegen heeft.
Maak je het cirkeltje rond naar keltische gebieden: in Bretagne, Wales, Schotland, Ierland praat je allemaal over minderheidstalen die een plekje op de borden hebben gekregen. Lijkt me absoluut ondenkbaar dat die naar eentalig gaan. Wordt het eentalig Engels (of Frans in Bretagne), dan draai je een minderheidsbescherming terug, wat lokaal onacceptabel zal worden gevonden. Evenzeer als op landelijk niveau eentalig streektaal onacceptabel zal worden gevonden. Iets soortgelijks met tweetalige bewegwijzering in Finland. Kortom: iedere streektaal zijn eigen dynamiek.
Terug naar het bord in Bari van de laatste foto: bijzonder allegaartje van talen daarzo. Zou je ook pragmatisme kunnen noemen















