Het gekke is dat de environmental footprint van pak 'm beet besjes uit Peru behoorlijk laag is, ondanks het vervoer. Gewoon omdat Peru de perfecte plek is om die dingen te produceren, qua klimaat, geen last van schimmels etc. Op bepaalde manieren misschien wel lager dan bijvoorbeeld Hollandse boerenkool. Dus voordat we in Nederland maar gaan opschalen om minder te hoeven importeren ... Maar in de serie "helpt elkaar, koopt Nederlandsche waar" kun je de lokale producten van het seizoen wel meenemen in je eetpatronen.Teetje schreef: do 18 dec 2025, 10:46 Ik geloof heel erg in lokaal produceren voor lokale consumptie, waarbij je ‘lokaal’ ruim moet zien. Ik snap best dat we in NL groenten, fruit en graan uit het buitenland nodig hebben om ons allemaal van voldoende voedsel te kunnen voorzien, maar heel eerlijk, wijn, groenten en fruit uit Afrika of Zuid-Amerika e.d. koop ik bewust niet.
Wat ik daar wel lastig aan vind, is hoe boer zijn eeuwenlang gelijk heeft gestaan aan armoede. Aan risico's van mislukte oogsten door alle vormen van natuurgeweld, ziektes, in veel gebieden aan het moeten betalen van woekerpachten aan grootgrondbezitters. Het platteland was op de meeste plaatsen een armenhuis waar honger werd geleden. Waarom trokken in de 19e eeuw zo velen naar de industrieën in de steden? Waar denk je dat de massa-emigratie naar de Nieuwe Wereld hoofdzakelijk vandaan kwam? De schrijnende verhalen uit Ierland (potato famine) en Schotland (Highland clearances) zijn het bekendste, maar kijk naar de Aardappeleters van Van Gogh en je ziet nou ook niet echt een beeld van "boer zijn is een roeping". Lees "Cristo si è fermato a Eboli" over Zuid-Italië in de jaren '30 en de voornaamste roeping die die mensen hadden was New York en de VS.Teetje schreef: do 18 dec 2025, 10:46 boeren die zich werkelijk emotioneel hardop beroepen op hun ‘recht’ om boer te zijn mogen zijn. ‘Welk recht?’ is mijn oprecht verbaasde vraag. Maar zoals je zegt is boer zijn geen baan, maar een levensstijl, en daarmee iets wat, vanuit de boer en zijn gezin ervaren, dus compleet anders is.
Pas 20e eeuwse mechanisatie en vooruitgang op het gebied van ziektebestrijding heeft een vorm van verbetering in gebracht. Gekoppeld ook aan vormen van regerings-ingrijpen op het gebied van grootgrondbezit. Collectiveren van risico's -eerst met coöperaties, uiteindelijk via de EU-landbouwpolitiek- Hoewel de ene plattelandsstreek er beter aan toe was dan de ander, vraag ik me toch altijd wel af naar wat die roeping dan precies plaatsvindt. Althans: het land roept, maar de risico's wil men dan vooral door anderen laten oppakken.









