Ook veel toerbussen. Gratis toegang weer alleen 30 renminbi pp voor de busrit het park in van 1 uur.
Lichtgroene bussen van Western Tourism rollen aan en af, het is allemaal weer goed georganiseerd, binnen no time zijn we de slingerende rijen door en zitten in de bus. Kolonnes bussen rijden bergwaarts, hoe zal het er hier in het vakantieseizoen uitzien..
Lange tijd licht stijgend door het berglandschap, na passage van een containerwoning tourist kampementje, fraai woningen trouwens met glazen uitbouw voor en achter, gaat het hairpin na nog scherpere hairpin omhoog, in de moeilijkere bochten en nauwe kloven wacht het dalende verkeer op het stijgende, alles beschaafd.
Op 1900 meter aangekomen wandelen we nog 80 meter omhoog om het Hemelmeer te aanschouwen, ook een must do in China. De hoogste bergen hier reiken tot 5300 meter. Een menigte met parapluies en de ouderwetse nylon regenjassen wandelt omhoog en ook weer terug.
Na onze wandeling terug vinden we op de busparkeerplaats een modern gebouw van beton en hout waar de nodige haphutten zijn gevestigd.
Wij vermeien ons in de KFC want die heeft goede koffie en dat klopt hier ook. Plus een kipburger.
De terugreis instapprocedure lijkt ook goed geregeld met aparte instap en bussen voor de toergroepen, maar op het eind van de zigzagrijen blijkt op die plek opeens geen bus meer te komen en als die na actie van een hulpkracht dan komt, arriveert een toergroepje en sluit niet achter aan in de inmiddels lange rij maar opent een gate en wil vooraan gaan staan. Net als ik langs die gate loop steek ik alleen mijn arm maar uit en houd ze tegen terwijl ik richting bus ga. De rij achter me volgt, voorop mijn partner die ze ook nog even de waarheid vertelt..
Ach ja, maar je moet wel oppassen, want jaharen geleden in de bus van Guangzhou naar Gongbei, de grens met Macau, ging een Amerikaan de bus uit bij een stop voor een plasje en liet zijn tas op de stoel voor me liggen. Een ratachtig type kwam naar voren en probeerde die tas leeg te stelen. Kon niet nalaten hem met een fles water, zacht plastic geen glas, een klap op zijn kop te geven. Dat hielp, maar toen de Amerikaan terug kwam en hoorde wat er gebeurd was, was hij niet blij. Want een zwarte was door een blanke geholpen en zo was zijn wereld niet. De buschauffeur waarschuwde ons dat zoiets wel nobel is maar in China gevaarlijk, want het ratje had hij al horen bellen en op het eindpunt zouden zijn bentgenoten ons opwachten en als troostprijs ons beroven. Dus een vriend gebeld die manager was bij Coca Cola, sorry Hajo, en die kwam ons bij de voorlaatste halte in Zhuhai met zijn Coca Cola busje ophalen.
De rit terug gaf prachtige uitzichten op de hairpins en de bergen, op foto's zie je diepte niet en komt het helaas niet over.
Na het uitstappen komt de kwelling van elke attractie in China, de verplichte uitgang is niet bij de ingang maar je gaat altijd een gebouw in waar je op Ikea achtige wijze omhoog omlaag rechts links heen terug geleid wordt zonder shortcut mogelijkheden om op deze nutteloze wandeling al die kraampjes met prullaria, kitsch en lelijke aandenken te aanschouwen. Micro kapitalisme in de praktijk.
Na de laatste lange wandeling dan bij de auto en de S111 op die na enkele kilometers al toegang biedt tot de G7 richting Urumqi , een uur rijden. Maar eerst de tolpoort waar weer een truck met oplegger terug moet uit het nauwe poortje en de naast gelegen poort hetzelfde dus weer een chaotische situatie. Iedereen wringt en duwt zich een weg naar een ETC poort waar dan ook een kassa geopend wordt.
Na de aansluiting met de G3003 volgt weer het enorme tolstation en de uiterst drukke invalsweg van Urumqi, ook op zondag. Staduitwaarts staat het helemaal vast zien we, men is boodschappen en lunch gaan doen in de stad en nu weer terug.
De afslag naar het hotel is dicht, er wordt gewerkt aan de weg en het groen ernaast. De volgende afrit voert ons door een van de oude dorpswijken waar Chinese steden vaak uit bestaan, geannexeerde dorpen in oude staat. Dus smalle straten waar soms bomen in de weg nog staan, letterlijk en figuurlijk. Aardig om te zien. Dan bij het Kunlun Hotel, in drie delen, 3star, 4star en 5 star. Oudste stuk uit 1959, Zhou en Lai heeft hier nog verbleven. Nu weet niemand meer wie dat was, maar in zijn tijd een zeer gerespecteerde Premier onder Mao, moeilijke positie dus, ook in het Westen gewaardeerd. Mijn Chinese zwager heeft op zijn werkkamer thuis nog een foto hangen van zijn vader, (een van de generaals die de oorlog met Vietnam niet wonnen) samen met Zhou en Lai en wat andere notabelen op het oude vliegveld van Guangzhou voor een DC3. En de vrouw van Zhou, westers gekleed.Hij studeerde in Parijs
Na het inchecken gaan we de huurauto laten wassen en zuigen en dan teruggeven want we hebben de plannen veranderd. Morgen een rustdag in Urumqi, beetje stad verder verkennen per Didi en maandagmorgen om 6 uur met Didi naar vliegveld. Dat is vlotter dan met de huurauto daarheen, zoeken waar we hem moeten inleveren en de procedures, kost allemaal tijd. Dus vanavond om 10 uur wordt de auto bij ons hotel opgehaald en regelen we alles hier. De auto ziet er nu trouwens beter uit dan toen we hem ophaalden, binnen en buiten. 6100km ongeveer gereden. Krijgen ook huurpenningen terug, dat kan allemaal , net als tot 6 uur voor aankomst hotel cancellen en bij inmiddels lagere prijzen geld terug vragen. Via C-Trip, TripAdvisor buiten China. Maar binnen China zijn de voorwaarden gunstiger.
Mijn partner was erg ongerust over achterlaten auto op vliegveld of bij hotel, want ook in China talloze reviews en verhalen over claims na inleveren auto inzake vermeende schade. Wij hebben de meest complete verzekering daarom afgesloten om discussie zo veel mogelijk al te vermijden. En we willen persoonlijke aflevering zoals bij ophalen en nu bij afgeven. Onder het eten belt de






