Thuis.
Mijn Honda stond daar waar ik 'm had achtergelaten: in de parkeergarage. Nu heb ik een week links gereden in een voertuig met het stuur rechts, dat wende redelijk snel. Zo snel, dat ik bij mijn eigen auto
bijna rechts wilde instappen.

Ging gelukkig goed en rechts rijden voelde eigenlijk vrijwel meteen vertrouwd aan.
De luchthaven van Malta is klein en overzichtelijk met maar één aankomst- en vertrekhal. De lounge (La Valette Club) is ook niet slecht met een prachtig uitzicht over het vliegveld, geparkeerde, taxiënde, landende en vertrekkende vliegtuigen.
En dan zie je meteen ook het verschil: diverse bussen leverden passagiers af bij een gereed staand Ryanair toestel. Maar ze mochten om de één of andere reden nog niet instappen. De paar passagiers die de trap al hadden beklommen werd gesommeerd meteen weer de trap af te dalen. Die arme drommels hebben vervolgens zeker 20 minuten tot een half uur in de hitte (30 graden met een hoge luchtvochtigheid) op het beton naast het Ryanair toestel staan wachten, inclusief kleine kinderen. Eindelijk mochten ze dan aan boord.
Boarden ging vlot en efficiënt. Zoals gebruikelijk mensen met kinderwagens en zo eerst, dan business class (ik kon voor slechts € 170 een upgrade naar business kopen, retour) en ten slotte economy.
Het vliegveld daar heeft geen air bridges zoals Schiphol, dus de passagiers worden met bussen van en naar het vliegtuig gebracht. Ook wij moesten even naast het vliegtuig van KM Air Malta wachten terwijl het personeel aan het stoeien was met de passagierslijst, maar dat duurde:
1) hooguit tien minuten én
2) we mochten in de bus, die airco heeft, blijven zitten. (Waarom wij dus wel en die arme Ryanair passagiers niet?)
Wat het probleem precies was weet ik niet, maar het werd snel opgelost en toen konden we aan boord. Netjes verdeeld naar klassen.
De vlucht verliep probleemloos. Ik zat heen én terug op de eerste rij, dus heel veel beenruimte. Over Sicilië, de Alpen (prachtig zo met de ondergaande zon) en toen zat de vlucht er al bijna weer op. Heerlijke maaltijd gehad, gratis drankjes en, helaas alleen op de terugvlucht naar Amsterdam, een raamplaats. Dat is altijd mijn favoriete stek in een vliegtuig.
Landing op Schiphol, de Polderbaan. Dus 20 minuten taxiën. Eindelijk aan de gate, en terwijl de passagiers in Malta strikt naar klasse werden gescheiden (alle business class passagiers in één bus die als eerste vertrok en dus ook als eerste bij het vliegtuig aankwam, en als eerste instappen), niets van dat alles op Schiphol. Het vliegtuig stond bij wijze van spreken nog niet eens stil en de passagiers doken al op de bagagerekken. Iedereen wil als eerste het vliegtuig uit, dus dat leverde het nodige geduw, getrek en gemopper op.
En krimineel, wat sleuren mensen toch een ongelooflijke hoeveelheid handbagage mee.

Complete koffers zelfs. Maar ja, als de afmetingen en het gewicht kloppen mag het gewoon mee aan boord. Wil ik mijn handbagage opbergen, is er gewoon geen plek meer. Ja, in het tweede bagagerek van economy paste het nog net tussen twee
koffers van economy passagiers...
Ik reis altijd zo licht mogelijk. Ik heb wel een koffer, maar in dat ding zit alleen het hoognodige. Mijn handbagage bestaat uit één of hooguit twee tasjes. Dit keer een tasje en een mini-koffertje met daarin o.a. een boek, souvenirs en cadeaus, pen en papier en wat ander klein grut waarvan ik vind dat mee te moeten zeulen.
Uit het vliegtuig op weg naar de bagage carrousel, nummer 15. Een dik kwartier lopen. Daar aangekomen: wachttijd tot verschijnen ruimbagage 30 minuten. Dan: vertraagd. Uiteindelijk, na drie kwartier wachten, de koffers. Dan ben je blij dat je business vliegt, want je bagage heeft dan "priority" met zo'n mooi label eraan. Die bagage verschijnt als eerste op de band.
Vervolgens met de pendelbus naar parkeergarage P3 en naar huis. Op de A9 een korte file, linker- én rechterrijstrook waren dicht. Dus al het verkeer over rijstrook twee. Bij de Galecopperbrug geen vertraging. En ondanks het late uur, nog steeds heel veel verkeer dat op de A2 met hooguit 100 - 110 onderweg was...
Malta was leuk, een week is naar mijn mening lang genoeg. Ik heb genoten en komende maandag ga ik weer aan het werk.
