Op de A5 valt het mee, maar op de A4-A5 dir begint het al met een dalbrug bij Viverone, waar je via een 1x2 bypass door het dal geleid wordt. Het geeft een mooi kijkje op de staat van de brug, en het is vrij angstaanjagend om van dichtbij te zien hoe slecht zo'n brug erbij staat — en dat je daar jarenlang overheen gereden bent.
Daarna opgeladen bij de supercharger bij het knooppunt met de A4. Superchargers zijn in Italië fors duurder dan in Frankrijk en Nederland (€0,50/kWh overdag), en de exemplaren die ik gebruikt heb waren qua locatie echt hit-and-miss. Deze lag bij een golfclub naast een troosteloos industrieterrein, en zelfs het gebruik van toiletten was niet toegestaan.
Verder doorgereden langs de A26. Tussen de aansluiting op de A7dir en de A10 is het één grote bouwput, met afgesloten rijstroken, contraflows, enzovoort. 's Nachts is deze weg ook volledig dicht. Het aantal vrachtwagens is op dit stuk enorm, dus je moet erg geconcentreerd rijden.
Op de A10 wilde ik nog even laden bij Savona om genoeg capaciteit te hebben voor de hele week — ditmaal op een zo mogelijk nog troostelozere plek, vlakbij de veerhaven. Daarna direct via de SS1 naar Finale, wat een flinke baustelle en bijbehorende file bij Spotorno vermijdt.
Tussendoor één keer op en neer naar Genova. Naast de inmiddels vertrouwde Mario Kart-bochten van de A10 vond ik de binnenkomst via de Sopraelevata indrukwekkend — deed me denken aan de A55 in Marseille. Natuurlijk een totaal verouderd infrastructuurconcept, maar wel een schitterend uitzicht op de stad en haven. In Genova liepen we prompt Ilja Leonard Pfeijffer tegen het lijf, maar dat is meer een verhaal voor het literatuurforum.
Voor de terugweg naar Genève gekozen voor de route via Turijn. Ook op de A6 zijn er aardig wat bouwplaatsen, maar die weg is veel minder druk dan de A26. Na een tussenstop in Bra voor lunch en het inslaan van Italiaanse producten weer verder. De A55 langs Turijn was onrustig en vrij druk, maar kon lekker 120 rijden. Na een laadstop bij de outlet van Settimo Torinese weer terug naar Genève via de Mont Blanc — een kwartiertje wachten voor de tunnel, dus niets bijzonders.
Al met al een leuke trip. Een laatste punt dat me opviel: de waarde van navigatiesystemen in Italië. Bochten en afritten zijn er nog steeds onmogelijk scherp en slecht bewegwijzerd, maar dankzij navigatie is het allemaal een stuk makkelijker — zelfs in Genova in de spits.