Inhoudelijke aspecten: Welke doelen worden aangeven (lokaal dan wel bovenlokaal)? Bestaat hierin een systematiek? Wordt het continuïteitsprincipe toegepast? ...
Vormelijke aspecten: Dragen lettertype, spatiëring, grootte en vorm van pijlen, kleurgebruik en plaatsing van deze verschillende objecten ertoe bij dat de boodschap duidelijk naar de weggebruiker wordt overgebracht?
Criteria m.b.t. plaatsing: Worden borden zichtbaar en consequent geplaatst? Staan er portalen waar nodig? ...
Nog even kort mijn evaluatie van resp. de Franse en Nederlandse bewegwijzering vanuit deze standpunten.
* Inhoudelijk: Plaatsen worden altijd ruim van tevoren aangekondigd, ook al liggen zij nog honderden km's verderop. Frankrijk hanteert geen strakke regels zoals hoofd- en eindbestemming, maar zet gewoon doelen op de borden waarheen een groot deel van het verkeer ter plekke op weg is. In (groot)stedelijke gebieden staan anderzijds wel wat teveel bestemmingen op de borden; het schrappen in lokale dan wel bovenlokale bestemmingen moet gebeuren naargelang de functie van de weg. Over de toepassing van het continuïteitsprincipe in Frankrijk klaag ik allerminst: op N- en D-wegen kan je verwachten dat groene bestemmingen niet aan elk kruispunt herhaald worden, en op snelwegen is het gebrek aan continuïteit vaak te wijten aan het feit dat niet alle borden tegelijk vervangen worden. Wegnummers worden aangegeven waar ze nodig zijn (op afritborden mogen ze er wel bij, zoals Vinny al zei).
* Vormelijk: Ikzelf ondervind weinig tot geen problemen met de leesbaarheid van het lettertype; het gebruik van kapitaalschrift stoort me niet. De pijlen zijn groot genoeg (te groot?), en de verschillende vormen worden consequent toegepast. Het kleurgebruik draagt bij tot het herkennen van bepaalde doelen op afstand, en van het type weg waarop je zal terechtkomen (snelweg dan wel niet-snelweg). Dit kleurschema heeft wel als beperking dat het onderscheid tussen lokale doelen (cursief) en bovenlokale bestemmingen (kapitaalschrift) te weinig duidelijk blijft. Wel positief is het gebruik van 'groene bestemmingen', dat voordelen biedt naar de plaatsing van de borden toe. (Bij het naderen van sommige rotondes, kom je bijvoorbeeld eerst een volledig groen bord met situatieschets tegen, en nadien een wit.)
* Plaatsing: Er wordt overvloedig gebruik gemaakt van portaalborden, wat zeker een positief element is. Verder staan de borden niet steeds op dezelfde afstand, maar de consequente vermelding van de afstand in m kan dit ruim compenseren.
Mensen die hier al iets langer rondhangen, weten dat ik een grote fan ben van de Franse bewegwijzering. De globale evaluatie mag dus niet verrassen: Frankrijk is geslaagd met onderscheiding.
* Inhoudelijk: Het strakke schema van hoofddoel en einddoel, zonder afwijkingen, zie ik als een minpunt. In de Nederlandse bewegwijzering wordt naar mijn mening nog te zeer binnen de eigen landsgrenzen gedacht. Het aangeven van hoge wegnummers is een goede evolutie.
* Vormelijk: Duidelijk lettertype; de pijlen spreken voor zich. Ik heb nog te weinig op de Nederlandse wegen getoerd om het verschil in leesbaarheid tussen Ee en Uu te kunnen inschatten. Het gebruik van blauw, zowel op snelweg als op niet-snelweg, lijkt me omwille van het gebrekkig OWN geen probleem. Wel opteer ik voor stapelborden wanneer de configuratie van het kruispunt voor zich spreekt en dus geen situatieschetsen nodig zijn. Betreffende de ‘witte’ bestemmingen: hierin kan bruin voor toeristische doelen voor verheldering zorgen, en er mag ook wel eens geschrapt worden in de overdreven hoeveelheid symbolen.
* Plaatsing: De borden staan zichtbaar en consequent opgesteld; resultaat van de strakke richtlijnen. Dit kan ik alleen maar toejuichen, evenals het veelvuldig gebruik van portalen. Dat het afstandenbord in NL vóór de afrit staat, is wegens de relatief dichte opeenvolging van afritten zeer begrijpelijk.
Kortom: over de Nederlandse bewegwijzering kan ik niet klagen… Geslaagd.
(PS: Ik vind dat beide systemen op maat gesneden zijn van het land waarin ze van toepassing zijn; de invoering in Nederland van het Franse systeem zonder meer is onmogelijk.)

