Afgelopen week was ik een aantal dagen op Cyprus, en heb ik het eiland verkend met een huurauto. We zijn ook van zuid naar noord gereden, wat volgens mij wat minder gangbaar is. Een aantal bevindingen van mijn kant, misschien heeft iemand er wat aan.
Ik ben vanaf Schiphol met Transavia naar Larnaca gevlogen, waar we ook verbleven. Ik heb in die paar dagen bijna het hele Cyrpiotische snelwegennet bereden, behalve de A1 tussen de A2 en de A5 (vanuit Larnaca eigenlijk nooit een logische route), en de A9.
Wat opviel is dat er op Cyprus best netjes gereden wordt, het is minder chaotisch dan bv. Italië of sommige landen op de Balkan. De weginrichting is op sommige plekken nog behoorlijk Brits, met de zigzaglijnen, de dubbele gele strepen voor een parkeerverbod, de knipperbollen of knipperlichten bij een zebrapad, en ook verkeersborden ogen vaak tamelijk Brits. Ook de maximumsnelheden zijn opvallend: 30-50-65-80-100, waarbij ik vermoed dat de eerste vier simpelweg zijn afgeleid van de oude imperiale eenheden (20-30-40-50 mph). Vmax 65 wordt op doorgaande wegen bibeko gebruikt (waar in Nederland Vmax 70 gebruikt zou kunnen worden) en bij gevarenpunten/substandaard delen bubeko (waar in Nederland Vmax 60 gebruikt zou worden). Ook in het Turkse deel wordt Vmax 65 gebruikt. Aan beide zijden van de grens wordt links gereden. Wegwijzers in het zuiden hebben een eigen Cypriotische stijl, met Britse en Griekse invloeden, wegwijzers in het noorden zijn een kopie van het Turkse systeem. Plaatsen aan de andere zijde van de grens worden beperkt aangegeven, al komt op de E303 Famagusta (Ammochostos) regelmatig terug, en is ergens rond het einde van de A1 bij Nicosia een verwijzing naar Kyrenia (Girne). In Famagusta staan wegwijzers naar Larnaca, met de naam van de stad afwijkend in zwart-op-geel:
https://www.google.com/maps/@35.12794,3 ... FQAw%3D%3D
De wegkwaliteit is vaak goed, echt heel slechte wegen ben ik niet tegengekomen. Al zijn er in het Troödosgebergte her en der nog wat routes die via onverharde wegen geleid worden. En we zijn ook nog naar het sinds 1974 verlaten dorp Souskiou geweest (waarvan je maar moet weten waar het ligt, want het staat nergens aangegeven), waar nog het oorspronkelijke kasseienwegdek ligt, en waar in het dorp nog meerdere waterbronnen staan met de inscriptie ER 1956 - waarbij ER staat voor Elizabeth Royal, ofwel Koningin Elizabeth II, aangezien Cyprus tot 1960 een Britse kolonie was. De Britten bezitten nog altijd grondgebied op Cyprus: Akrotiri en Dhekelia, twee zogenoemde Sovereign Base Areas. In deze gebieden lopen gewoon doorgaande Cypriotische wegen, al is er op sommige plekken dichtbij de Britse militaire gebouwen wel een fotografeer- en filmverbod.
Over sinds 1974 verlaten gesproken: we wilden graag naar de spookstad Varosha toe, en dat is een heel bijzondere belevenis. De stad (eigenlijk een wijk van Famagusta) ligt in de Turkse Republiek Noord-Cyprus. We hadden een auto gehuurd bij een lokaal bedrijf, enkele bedrijven staan het toe om een huurauto de grens over te nemen naar het noorden. Aan de grens moet je dan een WA-verzekering kopen voor het noorden, want de verzekering van je huurauto is niet geldig in het noorden. Het kost € 20 voor 3 dagen. We ging de grens over bij Agios Nikolaos, in de Britse SBA Dhekelia. De Britten doen hier ook de grenscontroles, maar ze controleerden alleen inkomend verkeer. Dus we konden gelijk door naar de Turkse kant, een verzekering kopen, en daarna werden de paspoorten en de verzekeringspolis gecheckt. Eigenlijk een heel simpel en vlot proces. De wegen aan de Turkse kant zijn ook goed, een tikje meer chaotisch, maar prima te doen.
In Varosha kun je je per fiets of elektrische scooter verplaatsen, en alle gebouwen zijn daar nog zo zoals ze in 1974 zijn achtergelaten. Het is een heel bijzondere gewaarwording, zeker met hotels die in 1974 gloednieuw waren en nog maar kort in gebruik waren, en in de winkelstraat zijn oude logo's van bekende of inmiddels verdwenen merken te zien. Na Varosha zijn we nog naar de opgravingen van Salamis gegaan, waarna we het Turkse deel via de grensovergang bij Deryneia weer verlaten hebben. Daar was geen wachtrij en de grenscontrole was weinig spectaculair: aan beide kanten werden onze paspoorten even gescand, verder geen gedoe.
Een dag eerder had ik al in Nicosia de grens gepasseerd, wat de enige landgrensovergang schijnt te zijn waar je op verzoek een paspoortstempel van de TRNC kan krijgen, die ik nu dus heb.

Ook daar is het passeren van de grens een heel simpel proces. In de binnenstad heb je maar één grensovergang, op Ledra Street, de belangrijkste winkelstraat van de stad. Euro's worden ook wel geaccepteerd aan de noordzijde, in Varosha en Salamis hebben we gewoon met creditcard in Turkse lira betaald. De acceptatie van debit-/creditcards is in heel Cyprus overigens goed, alleen voor de verzekering voor de huurauto in TRNC konden we niet met kaart betalen maar moesten we € 20 cash afrekenen.
Verder zijn de nog in Agia Napa en Kavo Greko geweest, bij de opgravingen in Kourion en Paphos, en bij één van de tien Painted Churches in het Troödosgebergte. Dat laatste gebied is trouwens heel anders om doorheen te rijden: praktisch uitgestorven, met mooie slaperige dorpjes omgeven door bossen en bergen, en trage slingerende wegen met nauwelijks verkeer. Het deed me wel ergens aan Spaans Baskenland denken, of regio's als de Ardèche of Drôme in Frankrijk.